Blogger Widgets

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

οι βάσεις εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση

Επιτυχόντες Πανελλαδικών Εξετάσεων 2016 Ν. Φθιώτιδας





Συγχαρητήρια, αγαπημένα μου παιδιά,
καλή σταδιοδρομία!!!



Τα ονόματα των επιτυχόντων της εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση μαθητών του Ν. Φθ/δας




Απουσία...


Δυο μήνες που δε σμίξαμε.

Ένας αιώνας
κ’ εννιά δευτερόλεπτα.
Τι να τα κάνω τ’ άστρα
αφού λείπεις;

Γιάννης Ρίτσος

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, "Ποίημα στους φίλους"


Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995


Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Δημάκης Mηνάς , Είχες μέσα στα Mάτια σου μιαν Aστραπή

  

Eίχες μέσα στα μάτια σου
Mιαν αστραπή από τους ανέμους
Kαι στην καρδιά σου μιαν άγρια φλόγα
Που έλεγες δεν είταν ποτέ να σβήσει
Kαι στα μάτια σου μέσα μια πράσινη θάλασσα
Tην αγριεμένη θάλασσα του νησιού μας
Nα δέχεται καταιγίδες
Kαι στην καρδιά σου μια παράφορη άνοιξη τροπική
M' ένα λευκό περιστέρι τρομαγμένο
K' έν' αταξίδευτο χελιδονάκι του θεού

Eίχες μέσα στα μάτια σου τις Kυριακές
Σαν χτυπά η καμπάνα στο άσπρο εκκλησάκι
Στην αψηλή πλαγιά του χωριού
Kαι ξεκινούν οι ξωμάχοι για τη λειτουργία

Kαι στην καρδιά σου μιαν αγάπη καθάρια
Σαν την πρώτην ώρα της χαραυγής
Στα κατάξερα βράχια
Tης γυμνής εξοχής μας

Eίχες μέσα στα μάτια σου
Έναν κόσμον ολάκερο τα όνειρά μας
Eκεί χορεύουν στις ακρογιαλιές
Tυλιγμένοι αρμυρά φύκια
Aρχαγγελικοί έφηβοι και κοπέλες αέρινες
Aνάβουν φωτιές κοσμογονικές
Kαι περπατούν στις φωτιές και πηδούν και σκληρίζουν
Kαι τραγουδούν περήφανα τραγούδια προγονικά:
K' οι θάλασσες και τα βουνά
K' οι θάλασσες και τα βουνά
K' οι θάλασσες και τα βουνά μια μέρα...
Ωχ! μωρέ και πλάνταξε η καρδιά
Έρμη καρδιά βιγλάτορας του Xάρου

Eίχες μες στην καρδιά σου
Ένα κόσμον ολάκερο τα όνειρά μας
Eκεί πίνουν και μπερμπαντεύουν και βλασφημούν
Kαι ξεκινούν μεθυσμένοι
Nα σφάξουν χίλια πρόβατα χίλιες κοπέλες να φιλήσουν
Nα ξεγελάσουν και τον Xάροντα με το ρακί και το τραγούδι
Eκεί ζώνονται τ' άρματα και κλέφτες ξενυχτούνε
Aχ! κι από κορφή σ' άλλην κορφή σαν σταυραητοί πετούνε

Eίχες μέσα στα μάτια σου
Mιαν αστραπή από τον άνεμο της πατρίδας
Kαι στην καρδιά σου μιαν άγρια φλόγα
K' έλεγες δεν είταν να σβήσει ποτέ

(από την Πορεία μέσα στη Nύχτα, Eρμής 1999)

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Kahlil Gibran, “Ο Προφήτης” (απόσπασμα)



Τότε η Αλμίτρα είπε, Μίλησέ μας για την Αγάπη.
Κι αυτός σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε τους ανθρώπους και μια σιγή απλώθηκε παντού.
Και είπε με δυνατή φωνή:

Όταν η αγάπη σε καλέσει, ακολούθησέ την,
Αν και τα μονοπάτια της είναι δύσβατα κι απότομα.
Κι όταν οι φτερούγες της σε τυλίξουν, παραδόσου σαυτήν,
Αν και το ξίφος που κρύβουν μέσα τους μπορεί να σε πληγώσει.
Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψέ την,
Αν και η φωνή της μπορεί να σαρώσει τα όνειρά σου, όπως ο βοριάς σαρώνει το περιβόλι.

Γιατί ακόμα κι όταν η αγάπη σε στεφανώνει, σε καρφώνει στο σταυρό. Ακόμα κι όταν σε βοηθάει να φουντώσεις, σε κλαδεύει.

Ακόμα κι όταν φτάνει στην κορφή σου και χαϊδεύει τα τρυφερά σου κλαδάκια που τρεμουλιάζουν στον ήλιο,
Κατεβαίνει στις ρίζες σου και τις τραντάζει μέχρι βαθιά στο χώμα.

Η αγάπη σε στοιβάζει πάνω της σαν θημωνιά.
Και αφού σε τινάξει για να σε γυμνώσει,
Και σε λιχνίσει για να βγάλει από πάνω σου το φλούδι,
Και σε αλέσει για να γίνεις κατάλευκος,
Και σε ζυμώσει μέχρι να μαλακώσεις,
Σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της να γίνεις άρτος ιερός για το ιερό γεύμα του Θεού.

Όλα αυτά η αγάπη τα κάνει για να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου, και μέσα από αυτή τη γνώση να γίνεις ένα κομμάτι της καρδιάς της Ζωής.
Αν όμως, μες στο φόβο σου, ψάχνεις μες στην αγάπη μονάχα ηρεμία και χαρά,
Τότε σκέπασε καλύτερα τη γύμνια σου και βγες από τααλώνι της,
Για να μπεις σένα κόσμο δίχως εποχές, όπου θα γελάς αλλά όχι με όλο σου το γέλιο, και θα κλαις αλλά όχι με όλα σου τα δάκρυα.
Η αγάπη δε δίνει τίποτα, παρά μόνο τον εαυτό της, και δεν παίρνει από πουθενά, παρά μόνο από τον εαυτό της.
Η αγάπη δε θέλει να κατέχει και δε θέλει να κατέχεταιγιατί στην αγάπη η αγάπη είναι αρκετή.

Όταν αγαπάς δεν πρέπει να λες: «Ο Θεός είναι στην καρδιά μου» αλλά μάλλον «Εγώ είμαι στην καρδιά του Θεού».
Και μην πιστέψεις ποτέ πως μπορείς να κατευθύνεις την αγάπη, γιατί η αγάπη κατευθύνει εσένα, αν σε κρίνει άξιο.
Η αγάπη δεν έχει άλλο πόθο από την αυτοεκπλήρωση.
Αν όμως εσύ που αγαπάς πρέπει να έχεις πόθους οπωσδήποτε, κάμε αυτοί να είναι οι πόθοι σου:
Να λειώνεις και να κυλάς σαν μικρό κελαρυστό ρυάκι μες στη νύχτα.
Να ξέρεις καλά τον πόνο της πολλής τρυφεράδας.
Να σε πληγώνει η δική σου κατανόηση της αγάπης.
Και να ματώνεις πρόθυμα και με χαρά.
Να σηκώνεσαι το χάραμα με καρδιά ανάλαφρη και να ευχαριστείς που θα αγαπάς μια μέρα ακόμη.
Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να συλλογίζεσαι την έκσταση της αγάπης.
Να γυρνάς στο σπίτι το απόβραδο γεμάτος ευγνωμοσύνη.
Και τέλος, να πλαγιάζεις στο κρεβάτι σου με μια προσευχή για τον αγαπημένο ή την αγαπημένη σου, και με έναν ύμνο στα χείλη σου.