Blogger Widgets

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Αντώνης Σαμαράκης, Ζητείται ελπίς




Μεταπολεμικός κόσμος – Ιστορικό πλαίσιο

ú  κρίσιμη εποχή που χαρακτηρίζεται από την πόλωση των δύο υπερδυνάμεων ΗΠΑ και ΕΣΣΔ με τη δημιουργία ψυχροπολεμικού κλίματος
ú  εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα
ú  πολιτική αστάθεια
ú  δημοψήφισμα του 1946 με αποχή της αριστεράς – επαναφορά μοναρχίας
ú  σύρραξη κυβερνητικού στρατού και κομμουνιστών ανταρτών
ú  κυριαρχία δεξιάς
ú  οικονομική δυσπραγία
ú  αμερικανικός έλεγχος στην εξωτερική πολιτική
ú  αντιαποικιακός αγώνας της Κύπρου (1955) – μαχητικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Ελλάδα
ú  1959, αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Κύπρου

Θεματικά κέντρα του διηγήματος

ú  επικράτηση κλίματος φόβου και ανασφάλειας κατά τη δεκαετία του ‘50
ú  ιδεολογική σύγχυση, διαταραγμένη ανθρώπινη ψυχολογία

Διάψευση ελπίδων

Ο μεταπολεμικός κόσμος πίστευε σ’ ένα καλύτερο αύριο με επικράτηση ειρήνης σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά διαψεύστηκε σύντομα, αφού οι πολεμικές συρράξεις συνεχίστηκαν. Ο ψυχρός πόλεμος μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ προκάλεσε κλίμα φόβου και αγωνίας για το ξέσπασμα του Γ’ Παγκοσμίου πολέμου. Η ανασφάλεια δημιούργησε αρνητικά συναισθήματα στους ανθρώπους με αποτέλεσμα την ιδεολογική σύγχυση. Η κοινωνική εξαθλίωση οδήγησε πολλούς στην αυτοκτονία, αφού δεν υπήρχε ελπίδα (τα νέα της εφημερίδας που διαβάζει ο ήρωας).

Συναισθήματα του ήρωα

Πέρα από την εξωτερική πραγματικότητα που παρουσιάζεται στα νέα της εφημερίδας και στο παρόν του ήρωα στο καφενείο, στις σκέψεις του διαγράφονται τα συναισθήματά του. Διακατέχεται από αγωνία, φόβο, ανησυχία για το μέλλον. Έχει απογοητευθεί και αυτός (όπως κι άλλοι άνθρωποι) μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και η αγωνία του κορυφώνεται στην ανάγνωση των νέων της εφημερίδας. «Σκούπισε τον ιδρώτα στο μέτωπό του. Είχε ιδρώσει και δεν έκανε ζέστη.» «Σκεφτότανε το φόβο που έχει μπει στις καρδιές». Και γενικά η χρήση της λέξης ελπίδα περισσότερο σχετίζεται με την απουσία της από τη ζωή του ήρωα και των υπόλοιπων ανθρώπων. Ωστόσο, στο τέλος ορθώνει το ανάστημά του και με την αγγελία του, διαφοροποιείται από τους άλλους απεγνωσμένους ανθρώπους και διεκδικεί την ευτυχία για τη ζωή του.

Αφήγηση – Αφηγητής

Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη. Ο αφηγητής που ταυτίζεται με τον Αντώνη Σαμαράκη δε συμμετέχει στην ιστορία και είναι παντογνώστης.

Γλώσσα

Ο Σαμαράκης επιλέγει τη δημοτική, αλλά στο διήγημα εντοπίζουμε φράσεις στην καθαρεύουσα καθώς και ξένες λέξεις. Η χρήση της καθαρεύουσας (σε κάποιες φράσεις των άρθρων της εφημερίδας και στις αγγελίες) αναπαράγει την επίσημη γλώσσα της εποχής που χρησιμοποιούνταν στη διοίκηση, στην εκπαίδευση και στον τύπο. Η καθαρεύουσα ήταν η γλώσσα που επιβάλει το συντηρητικό καθεστώς. Έκδηλος είναι κι ο ειρωνικός τόνος του συγγραφέα με τη χρήση ξένων λέξεων στα κοσμικά νέα της εφημερίδας. Σκοπός του είναι να στηλιτεύσει τη ζωή της άρχουσας τάξης που ζει με πολυτέλεια σε αντιδιαστολή με τους απλούς ανθρώπους που υποφέρουν από οικονομική δυσπραγία, απώλεια ελπίδας. Ο μιμητισμός και η αλλοτρίωση των πλουσίων φαίνεται έντονα στα νέα της εφημερίδας.


Απόψεις

[…] είναι δύσκολο να περάσεις χωρίς να δυσανασχετήσεις στην ακατάστατη γραφή του Αντώνη Σαμαράκη, που κατέχει τον τίτλο του πιο πολυδιαβασμένου πεζογράφου της γενιάς του. Ένας μικροσκοπικός τόμος διηγημάτων, Ζητείται Ελπίς (1954), του χάρισε αμέσως την επιτυχία που απλώθηκε στο πλατύτερο κοινό ιδίως από τα 1959, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα, Σήμα Κινδύνου. Η επιτυχία ολοκληρώθηκε με τον δεύτερο τόμο διηγημάτων, Αρνούμαι (1961), και κυρίως με το δεύτερο μυθιστόρημά του Το Λάθος (1965). Όταν […] κυκλοφόρησε Το Διαβατήριο, ένας ακόμη τόμος με διηγήματα, ο Σαμαράκης είχε την ικανοποίηση να βλέπει τα βιβλία του να πουλιούνται κατά δεκάδες χιλιάδες και να είναι ο πιο πολυμεταφρασμένος μεταπολεμικός πεζογράφος μας — αν το ρεκόρ αυτό δεν ανήκει στον Βασίλη Βασιλικό· […]
Από την πλευρά του θέματος ο Σαμαράκης έταξε ευθύς εξ αρχής ορισμένους στόχους, και στα είκοσι χρόνια της πεζογραφικής σταδιοδρομίας του δεν απίστησε ποτέ σ’ αυτούς· ίσα-ίσα τους εμπλούτισε, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται σήμερα σαν σταυροφόρος που έχει πάρει όρκο να χτυπάει μέχρι τελευταίας πνοής του τους μισητούς εχθρούς του ανθρώπου και της ανθρωπιάς. Και είναι οι εχθροί αυτοί ο κάθε πόλεμος, ο πυρηνικός πόλεμος, ο ολοκληρωτισμός, η εκμηδένιση του αδύναμου μοναχικού ατόμου μέσα στους τερατικούς μηχανισμούς της εποχής μας. Από την πλευρά της τεχνικής βασίζεται απαρέγκλιτα σε κάποιο εύρημα ή συρροή ευρημάτων που εντυπωσιάζουν. Από την πλευρά του τρόπου με τον οποίο εκφράζει την αντίθεσή του σε όσα καταγγέλλει, προσφεύγει πάντα στη χειρονομία. Οι ήρωες των διηγημάτων και των μυθιστορημάτων του προβαίνουν σε κάποια χειρονομία: ξεριζώνουν ένα δέντρο, καταστρέφουν μια εφεύρεσή τους, φυγαδεύουν εκείνον που συλλάβανε, σκοτώνουν ένα παιδάκι που παίζει τον πόλεμο κ.ο.κ.
Δεν είναι, λοιπόν, άστοχο αν ονομάσουμε τον Σαμαράκη πεζογράφο της κοινωνικής συνείδησης. Και για να εκδηλώσει την εξανάστασή του ή για να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου συχνά χρησιμοποιεί την ειρωνεία και το χιούμορ. Όπλο από τα πιο αποτελεσματικά.
 Αλέξανδρος Κοτζιάς, Μεταπολεμικοί πεζογράφοι. Κριτικά κείμενα, Κέδρος, Αθήνα 1988, 142-143 (2η έκδ.).

Φωτογραφία του Αντώνη Σαμαράκη από το ταξίδι του για τη UNICEF στην Αιθιοπία το 1984


 Φύλλο εργασίας

1.       Να εντοπίσετε τα πρόσωπα, τον τόπο και τον χρόνο του διηγήματος.
2.      Να εντοπίσετε τις ενότητες του κειμένου και να δώσετε από έναν πλαγιότιτλο σε καθεμία.
3.      Πώς είναι η κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και στον κόσμο κατά τη δεκαετία του ’50, όπως παρουσιάζεται στην εφημερίδα που διαβάζει ο ήρωας του διηγήματος;
4.      Ποιες επιπτώσεις έχει ο πόλεμος στη ζωή του ανθρώπου και γενικότερα στην κοινωνία;
5.      Ποιες ελπίδες είχαν οι άνθρωποι για τη ζωή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;
6.      Ποια είναι τα συναισθήματα του ήρωα; Να αιτιολογήσετε την απάντησή σας.
7.      Ποιος είναι ο αφηγητής;
8.      Να αιτιολογήσετε τη χρήση της καθαρεύουσας από τον Σαμαράκη, καθώς και των ξένων λέξεων.
9.      Ποια είναι η σημασία της αγγελίας του ήρωα;
10.   Κατά τη γνώμη σας, το διήγημα είναι επίκαιρο; Να αιτιολογήσετε την απάντησή σας.
11.    Ποιες είναι οι ελπίδες του σημερινού ανθρώπου;
12.   Να γράψετε κι εσείς μια παρόμοια μικρή αγγελία με αυτήν του ήρωα ξεκινώντας με το ρήμα «Ζητείται..» Συμπληρώστε με τη φαντασία σας.
13.   Να μελετήσετε την εισαγωγή στη μεταπολεμική λογοτεχνία  και την ενότητα 8 : Η μεταπολεμική Νεοελληνική Λογοτεχνία (1945-1967), Η Εισαγωγικά (Η πεζογραφία, Αντώνης Σαμαράκης) στις παρακάτω ιστοσελίδες και να απαντήσετε στα ερωτήματα.
α) Γιατί η δεκαετία του 1940 – 1950 χαρακτηρίζεται «σκληρή»; Να δώσετε το ιστορικό πλαίσιο της δεκαετίας.
β) Τι εννοούμε με τον όρο «μεταπολεμική λογοτεχνία»; (συμβουλευτείτε και την εισαγωγή του βιβλίου σας στη σελ. 217)
γ) «Ο Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003) οφείλει την επιτυχία του στην παγκοσμιότητα των ηρώων του». Να αιτιολογήσετε την παραπάνω άποψη με βάση τα έργα του Αντώνη Σαμαράκη.
14.   Να μελετήσετε και να σχολιάσετε το σημείωμα του Αντώνη Σαμαράκη στην ιστοσελίδα της UNISEF

Ποτέ πια πόλεμος!

"Τις τελευταίες νύχτες
δεν βλέπω όνειρα,
φοβάμαι πια να ονειρεύομαι"
είπε το οχτάχρονο παιδί
από το Κόσοβο.
Το παιδί ξαναζούσε στα όνειρά του τον εφιάλτη του παράλογου πολέμου. Εμείς, πώς τολμάμε να ονειρευόμαστε;
"Πόλεμος εναντίον του πολέμου". Άπειρες φορές έχει γραφτεί και ακουστεί αυτό το σύνθημα-σλόγκαν. Και όμως, ο πόλεμος ζει και βασιλεύει και τα πάντα σακατεύει : ανθρώπινες ζωές, δημιουργήματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, πολιτιστική κληρονομιά, το περιβάλλον.
Εις τους αιώνας των αιώνων πόλεμος. Διαψεύστηκαν τραγικά οι ελπίδες που είχαμε ότι πόλεμος δεν θα ξαναγίνει ποτέ πια.
"Πόλεμος πάντων πατήρ" είπε ο Ηράκλειτος. Ένας πατέρας που καταβροχθίζει τα παιδιά του. Το συνηθίσαμε πια, εδώ είναι ο μέγας κίνδυνος. Ενώ πόλεμοι και εμφύλιοι σπαραγμοί μαίνονται γύρω μας, τους θεωρούμε κάτι φυσικό και αναπότρεπτο.
Πρώτη προτεραιότητα στη λίστα των θυμάτων των πολέμων έχουν τα παιδιά. Τα βλέπουμε στην τηλεόραση, χάρη σ' αυτήν έχουν μπει στα σπίτια μας - στην ψυχή μας όμως έχουν άραγε μπει;
Παιδιά που τους δίνουν όπλα μεγαλύτερα από το μπόι τους και τα στέλνουν να κλαδέψουν τη ζωή άλλου ανθρώπου και να πεθάνουν και τα ίδια. Παιδιά που τα ποτίζουν μίσος για τον πλησίον. Αλλά το παιδί σκέφτεται την ειρήνη, την ονειρεύεται, τη ζωγραφίζει, την τραγουδά.
Τα παιδιά-θύματα να μην τα μετράμε με νούμερα, φτάνει και μόνο ένα παιδί να χαθεί έτσι, τότε ο κόσμος μας ο δήθεν πολιτισμένος, ο δήθεν χριστιανικός, έχει χρεωκοπήσει. Αυτό που πεθαίνει είναι η ψυχή του παιδιού.

Αντώνης Σαμαράκης



δικτυογραφία










Κατερίνα Γώγου, «Θα ‘ρθει καιρός»

«Θαρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ’ όλα αυτά Μαρία.»

25η Μαρτίου

κόσμος μς λεγε τρελλούς. μες, ν δν εμεθα τρελλοί,
δν κάναμεν τν πανάστασιν [...].

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Απομνημονεύματα
Η Δόξα των Ψαρών, Γύζης

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Εικοστή πέμπτη Μαρτίου

Ευαγγελισμός – Ελληνισμός

Μεμιάς ανοίγει ο ουρανός τα σύγνεφα μεριάζουν,
οι κόσμοι εμείνανε βουβοί, παράλυτοι, κοιτάζουν.
Μια φλόγ’ αστράφτει… ακούονται ψαλμοί και μελωδία…
Πετάει έν άστρο… σταματά εμπρός εις τη Μαρία…

 «Χαίρε, της λέει, αειπάρθενε, ευλογημένη, χαίρε!
Ο Κύριός μου είναι με σε. Χαίρε, Μαρία, χαίρε!»
Επέρασαν χρόνοι πολλοί… Μια μέρα σαν εκείνη
αστράφτει πάλε ο ουρανός… Στην έρμη της την κλίνη
λησμονημένη, ολόρφανη, χλωμή κι απελπισμένη,

μια κόρη πάντα τήκεται, στενάζει, αλυσωμένη.
Τα σίδερα είναι ατάραγα, σκοτάδι ολόγυρά της.
Τα καταφρόνια, η δυστυχιά σέπουν τα κόκαλά της.
Τρέμει μεμιάς η φυλακή και διάπλατη η θυρίδα
φέγγει κι αφήνει και περνά έν άστρο, μιαν αχτίδα.

Ο Άγγελος εστάθηκε, διπλώνει τα φτερά του…
«Ξύπνα, ταράζου, μη φοβού, χαίρε, Παρθένε, χαίρε.
Ο Κύριός μου είναι με σε, Ελλάς, ανάστα, χαίρε».
Οι τοίχοι ευθύς σωριάζονται. Η μαύρ’ η πεθαμένη
νιώθει τα πόδια φτερωτά. Στη μέση της δεμένη

χτυπάει η σπάθα φοβερή. Το κάθε πάτημά της
ανοίγει μνήμ’ αχόρταγο. Ρωτά για τα παιδιά της…
Κανείς δεν αποκρένεται… Βγαίνει, πετά στα όρη…
Λιώνουν τα χιόνια όθε διαβεί, όθε περάσει η Κόρη.
«Ξυπνάτε, εσείς που κοίτεστε, ξυπνάτε όσοι κοιμάστε,

το θάνατο όσοι εγεύτητε, τώρα ζωή χορτάστε».
Οι χρόνοι φεύγουνε, πετούν και πάντα εκείνη η μέρα
είναι γραμμένο εκεί ψηλά να λάμπει στον αιθέρα
μ’ όλα τα κάλλη τ’ ουρανού. Στολίζεται όλη η φύση
με χίλια μύρια λούλουδα για να τη χαιρετίσει.

Γιορτάστέ την, γιορτάστέ την! Καθείς ας μεταλάβει
από τη Χάρη του Θεού. Και σεις, και σεις οι σκλάβοι,
όσοι τη δάφνη στην καρδιά να φέρετε φοβάστε,
αφορεσμένοι να ’στε!
[1859]


Η ανατίναξη του Χρήστου Καψάλη, Βρυζάκης


Εις Σάμον, Ανδρέας Κάλβος

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας, ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
                η ελευθερία.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου, Βρυζάκης


Άγαλμα της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες
Εθνικός Ύμνος Διονύσιος Σολωμός

Σ γνωρίζω π τν κόψη
το σπαθιο τν τρομερή,
σ γνωρίζω π τν ψη
πο μ βία μετράει τ γ.

π' τ κόκαλα βγαλμένη
τν λλήνων τ ερά,
κα σν πρτα νδρειωμένη,
χαρε, χαρε, λευθερι !


«Μια φορά εβαπτίστημεν με το λάδι, βαπτιζόμεθα και μία με το αίμα δια την ελευθερίαν της πατρίδος μας».
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Παρθένης

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Γεώργιος Δροσίνης, Τα πρωτοβρόχια


φύλλο εργασίας 1


φύλλο εργασίας  2


1.       Ποια είναι τα συναισθήματα του ποιητή;
2.      Ο Ανδρέας Καραντώνης στις «Φυσιογνωμίες» γράφει τούτο: «Ο Δροσίνης στους στίχους αυτούς (Θα βραδυάζη) συνταίριασε μ’ έναν πολύ γραφικό τρόπο τις δύο κύριες ροπές, της ιδιοσυγκρασίας του, την αγάπη στη φύση και την κλίση του προς το ανέφελο ερωτικό ειδύλλιο. Να εντοπίσετε τα στοιχεία αυτά στο ποίημα.
3.      Τι συμβολίζει ο χειμώνας στην τελευταία στροφή;
4.      Ακολουθούν παράλληλα κείμενα. Να εντοπίσετε ομοιότητες και διαφορές 
α) ως προς το περιεχόμενο και β) ως προς τη μορφή.

Παράλληλα Κείμενα

Γεώργιος Δροσίνης, Το φτάσιμο

Θα βραδιάζει η μέρα, όταν θα φτάνομε
Στου χωριού τ’ αποσκιωμένα αλώνια·
Θα φανούν λευκά τα χωριατόσπιτα
Πίσω από των πεύκων τ’ ακροκλώνια.

Μακρινά θ’ ακούονται αρνιών βελάσματα·
Βραδινή καμπάνα θα σημαίνει·
Στη βρυσούλα βόδια θα ποτίζονται·
Θα καπνίζουν φούρνοι φλογισμένοι.

Θα βαθιανασαίνουμε στο διάβα μας
Μυρωδιά από στάχυα θερισμένα.
Θα μας ευχηθούν το «καλώς ήρθατε»
Χέρια από τον κάματο αργασμένα.

Από το κατώφλι αναμερίζοντας
Του καιρού τ’ αγκάθια και τα χόρτα,
Του κλειστού παλιόπυργου θ’ ανοίξομε
Τη βαριά τη σιδερένια πόρτα.

Κι όταν το λυχνάρι μας θ’ ανάψομε
Ταπεινό —την ώρα που νυχτώνει—
Τη χαρά θα νιώσομε πως είμαστε
Χωρισμένοι απ’ όλα: μόνοι, μόνοι.
[πηγή: Γεώργιος Δροσίνης, Θα βραδιάζει (1915-1922), Ι.Ν. Σιδέρης, Αθήνα χ.χ., σ. 1-2]

Οδυσσέας Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου, (απόσπασμα)

ΣΑΒΒΑΤΟ, 18
Ακόμη βρέχει. Αιωνίως φαίνεται θα βρέχει. Κι αιωνίως θα κυκλοφορώ
με μιαν ομπρέλα ψάχνοντας για μια πολίχνη ροζ γεμάτη ωραία υπαίθρια ζαχαροπλαστεία.

ΣΑΒΒΑΤΟ, 18β
Βάρος της τρυφεράδας τ’ ουρανού
μετά που εβρόντησε και ξεκινά ο σαλίγκαρος.
Κομμάτια σπίτια που επιπλέουν, μπαλκόνια με μπροστά
το κοντάρι τους, ο αέρας.
Γεγονός είναι ο θάνατος που επίκειται
φορτωμένος κάτι ευτυχίες παλιές
κι εκείνη την πολύ γνωστή (που λευκάνθηκε στις άγριες
ερημιές) απελπισία.

ΣΑΒΒΑΤΟ, 18γ
Κάθομαι ώρες και κοιτάζω το νερό στις πλάκες ώσπου, τέλος, γίνεται
πρόσωπο που μοιάζει και φέγγει απ’ όλη την περασμένη μου ζωή.

(Οδ. Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος, Αθήνα, 2002, σελ. 480-481)


Κ. Π. Καβάφης, Βροχή
……………………………
έχει λιγνά δυο δέντρα
μικρό ένα περιβόλι.
και κάμνει εκεί της εξοχής
μια παρωδία το νερόμπαίνοντας
σε κλωνάρια
όπου δεν έχουν μυστικά.
ποτίζοντας τες ρίζες
που έχουν ασθενικό χυμό.
τρέχοντας εις το φύλλωμα
που με κλωστές δεμένο
πεζό και μελαγχολικό
κρεμνά στα παραθύρια.
και πλένοντας καχεκτικά
φυτά που μες σε γλάστρες
τα 'στησ' αράδα-αράδα
μια φρόνιμη νοικοκυρά.
Βροχή, που τα μικρά παιδιά
κοιτάζουμε χαρούμενα
μεσ' από κάμαρη ζεστή,
κι όσο πληθαίνει το νερό

και πέφτει πιο μεγάλα,
χτυπούν τα χέρια και πηδούν.
Βροχή, που ακούν οι γέροι
με σκυθρωπήν υπομονή,
με βαρεμό κι ανία
γιατί εκείνοι από
ένστικτον δεν αγαπούνε
διόλου βρεμένο χώμα και σκιές
Βροχή, βροχή – εξακολουθεί
πάντα ραγδαία να βρέχει.
Μα τώρα πια δεν βλέπω.
Θόλωσ' απ' τα πολλά
νερά του παραθύρου το υαλί.
Στην επιφάνειά του
τρέχουν, γλιστρούν, κι απλώνονται
κι ανεβοκατεβαίνουν
ρανίδες σκορπισμένες
και κάθε μια λεκιάζει
και κάθε μια θαμπώνει.
Και μόλις πλέον φαίνεται
θολά-θολά ο δρόμος
και μες σε πάχνη νερουλή
τα σπίτια και τ' αμάξια.

5.      Να γράψετε ένα πεζό ή ποιητικό κείμενο με εικόνες της άνοιξης.
6.      Να ζωγραφίσετε εικόνες του ποιήματος ή των παράλληλων κειμένων.
7.      Να οπτικοποιήσετε το ποίημα (με power point ή windows movie maker).
8.      Να δημιουργήσετε ένα ανθολόγιο με θέμα : Η βροχή στη λογοτεχνία.

Η ποιητική συλλογή «Θα βραδυάζει»

Το 1922 εκδίδει την συλλογή του «Θα βραδυάζη». «Μικρά λυρικά κομμάτια – μικρά αριστουργήματα», γράφει ο Παλαμάς. Η συλλογή «Θα βραδυάζη» είναι αντιπροσωπευτική της ποίησης του Δροσίνη. Έχει όλα τα τυπικά γνωρίσματα της τέχνης του. Άψογο στίχο, μορφική εντέλεια, πλούσιο στοχασμό, συγκίνηση, λυρισμό, απαλόφωνο πάθος.
Ο Δροσίνης – εδώ – ξαναγυρίζει νοσταλγικά στα νεανικά του όνειρα και τους ενθουσιασμούς, με νέα ποιητική πνοή. Ήρεμος, βαθυστόχαστος και συντροφευμένος από την αγαπημένη ιδανική γυναίκα, ζει στο ειδυλλιακό κλασικό χωριό, με φυσιολατρική διάθεση, τις χαρακτηριστικές ωραίες στιγμές της λιτής αγροτικής ζωής, σε κάθε εποχή του έτους. Φθάνει ως το τέρμα, το θάνατο, και με μυστικοπαθή συγκίνηση και αισιοδοξία τραγουδεί το προμήνυμα μιας άλλης νέας ζωής:
Με τα όνειρά μας αληθεμένα,
μ’ όλους τους πόθους σμιγμένους σ’ ένα,
με πίστη ασάλευτη στην ψυχή
και στου θανάτου το προσκεφάλι
ό,τι στο τέλος φοβούνται οι άλλοι
θα το χαιρόμαστε – σαν Αρχή.
Καθένα από τα ογδόντα τούτα ζωγραφικά και περιγραφικά τραγούδια της συλλογής είναι κι’ ένας ύμνος στην κάθε εξαίσια στιγμή των δύο ερωτευμένων, που χαίρονται την αγάπη τους μέσα στην φύση, με τα υπέρλαμπρα στολίδια της και το αιθέριο φως, που φωτίζει την ιερή μορφή της αγαπημένης γυναίκας. της αγνής, ιδανικής αγαπημένης, όπως την ονειροπόλησε ο ποιητής. Πολύ χαρακτηριστικά ο Ανδρέας Καραντώνης στις «Φυσιογνωμίες» γράφει τούτο:
«Ο Δροσίνης στους στίχους αυτούς (Θα βραδυάζη) συνταίριασε μ’ έναν πολύ γραφικό τρόπο τις δύο κύριες ροπές, της ιδιοσυγκρασίας του, την αγάπη στη φύση και την κλίση του προς το ανέφελο ερωτικό ειδύλλιο. Οι δύο αυτές ροπές είναι από φυσικού του αλληλένδετες, γιατί δεν είναι δυνατόν να νοηθεί ερωτικό ειδύλλιο, έξω από την ατμόσφαιρα της υπαίθρου. Αυτό το αλληλένδετο των δύο ροπών, ωραία και υποβλητικά το ισορρόπησε ο Δροσίνης, γιατί και οι δύο ροπές αποτέλεσαν τα συστατικά της ανθρώπινης και της ποιητικής του ιδιοσυγκρασίας. Η ζωή, που τραγουδιέται στους στίχους αυτούς, είτε είναι πραγματική εμπειρία, είτε ιδεατή σύνθεση στιγμών εμπειρίας, είτε και ονειροπόληση λυρική, δείχνει την καλύτερη ποιητική πλευρά του Δροσίνη, το ειδικό βάρος της ψυχής του».

http://www.drossinismuseum.gr

δικτυογραφία